سلام

یک مثل قدیمی هست که میگه "مستمع صاحب سخن را بر سر شوق آورد"

یا بر سر ذوق آورد . منظور اینه که اگر آدم شنونده ی خوبی داشته باشه

انگیزه اش برای زدن حرفهای خوب بالا میره ...

امشب حاج آقا قاسمی در مورد بروز نشدن مطالب وبلاگ می پرسیدند که خدمت

ایشون عرض کردم حاج آقا تنهایی کار کردن از تهیه مطلب و عکس تا نوشتن و

تایپ کردن و قراردادن در وبلاگ همه اینکارها وقتی دائمی باشه بالاخره توان

کسی که انجام میده رو تحلیل می بره و خسته کننده میشه .

متاسفانه هیچ کس توی مسجد هیچ کمکی در هیچ یک از بخشها نمی کنه

تاسف بیشتر اینه که بعضی ها به وبلاگ سر میزنند و مطالب را می بینند و در

کوچکترین موضوعی که مطرح بشه خیلی سریع موضع میگیرند و انتقاد می کنند

ولی دریغ از یک اپسیلون کمک ....

اصلا کمک پیش کش .... حداقل شمایی که این مطالب را میخونی و وبلاگ رو

سر می زنی ، برای دلخوشی ما هم که شده و برای تقویت انگیزه ی ما گاه گاه

یک جمله توی بخش یادداشتها بنویسید تا آدم دلگرم بشه

نمیخواد تعریف و تمجید کنی چون قابل تعریف نیست ولی حداقل انتقاد کن

هرچی دوس دارید توی یادداشتها بنویسید آدم دلگرم بشه که کسی سر زد

وگرنه بخدا کلی عکس و فیلم و مطلب برای قراردادن هست ولی انگیزه اش نیست

تصمیم داشتم آلبوم کاملی از عکسای مسجد از قبل تا حالا رو در وبلاگ بذارم

این آرشیو رو دارم و هنوز هم روی این تصمیم هستم ولی اینکار خیلی زمان میبره

عکسا باید تک تک با فتوشاپ ادیت بشن و اندازه و حجمشون مناسب اینترنت بشه

بعد در فضای خودش قرار داده بشه بعد توی وبلاگ صفحه طراحی بشه و به تک تک

عکسهایی که قرارداده شده لینک داده بشه ...

اینهمه کار و زمان حداقل انگیزه میخواد

با نوشتن هر هفته یک جمله در یادداشتهای وبلاگ این انگیزه رو ایجاد کنید

توقع زیادیه این ؟؟؟؟؟؟؟

التماس دعا